Φωτογραφία: από ανοικτές πηγές
Η γονεϊκότητα δεν έχει να κάνει με το να κάνουμε τη ζωή ενός παιδιού ανώδυνη, αλλά με το να το κάνουμε αρκετά δυνατό για να αντιμετωπίσει τον πόνο
Πηγή:
Η φράση “μην δημιουργείτε προσδοκίες” ακούγεται συχνά σαν φροντίδα, αλλά τι κι αν είναι αυτό που προκαλεί τις ανασφάλειες των παιδιών. Μια νέα οπτική για τη γονική μέριμνα υποδεικνύει ότι δεν είναι σημαντικό να προστατεύουμε τα παιδιά από τις απογοητεύσεις, αλλά να τα διδάσκουμε πώς να τις ζουν σωστά.
Η γονεϊκότητα είναι μια συνεχής εξισορρόπηση μεταξύ της επιθυμίας να προστατεύσουμε και της ανάγκης να αφεθούμε. Ιδιαίτερα όταν πρόκειται για τα συναισθήματα των παιδιών: τις πρώτες απορρίψεις, τις πληγές της καρδιάς, τις αποτυχημένες προσπάθειες και τα απραγματοποίητα όνειρα.
Ενστικτωδώς θέλει κανείς να απαλύνει το χτύπημα, να προειδοποιήσει με κάποιο τρόπο, να προετοιμάσει και να “προσγειώσει” τις προσδοκίες. Να πει: “Μην ενθουσιάζεσαι τόσο πολύ γιατί δεν θα πετύχει”, αλλά λειτουργεί πραγματικά. Η Washingtom Post ανέφερε ότι υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά μεταξύ του να διδάσκεις ένα παιδί να αντιμετωπίζει την απογοήτευση και του να προσπαθείς να την αποφύγεις.
Η ιδέα της μείωσης των προσδοκιών φαίνεται λογική, επειδή αν ελπίζεις λιγότερο, πονάει λιγότερο αργότερα, αλλά στην πραγματική ζωή αυτό δεν ισχύει. Η απογοήτευση εξακολουθεί να έρχεται και μάλιστα συχνά, είτε σας έχουν προειδοποιήσει γι’ αυτήν είτε όχι.
Επιπλέον, όταν οι γονείς “δροσίζουν” εκ των προτέρων τον ενθουσιασμό του παιδιού, αυτό δεν μειώνει τον πόνο. Προσθέτει άλλο ένα πλήγμα στην αυτοεκτίμηση. Το παιδί ακούει όχι μόνο “μπορεί να μην πετύχει”, αλλά και “ακόμη και η μαμά (ο μπαμπάς) δεν πιστεύει ότι μπορώ να το κάνω”. Και αυτό πηγαίνει πολύ πιο βαθιά από την προσωρινή απογοήτευση.
Η ζωή θα διδάξει τον εαυτό της και θα τον κάνει καλύτερο
Η πραγματικότητα δεν χρειάζεται περαιτέρω σχολιασμό. Εκπληρώνει τέλεια το ρόλο του “ρεαλιστή” από μόνη της. Ένα δώρο που δεν λαμβάνεται, ένας χαμένος ρόλος, ένα απορριφθέν ραντεβού ή μια αποτυχημένη προσπάθεια είναι όλα φυσικά μαθήματα που περνάει κάθε παιδί.
Και αυτά τα μαθήματα είναι σημαντικά- δημιουργούν συναισθηματική ανθεκτικότητα, ικανότητα αποδοχής της αποτυχίας και κατανόηση της αιτίας και του αποτελέσματος. Η δουλειά των γονέων δεν είναι να απομακρύνουν αυτές τις εμπειρίες, αλλά να είναι δίπλα τους όταν συμβαίνουν.
Υποστήριξη αντί για “σίγαση της χαράς”
Αντί να μειώσετε τις προσδοκίες, αξίζει να αλλάξετε την εστίαση:
- Διδάξτε όχι να αποφεύγετε αλλά να ζείτε μέσα από τα συναισθήματα. Τα δάκρυα, η απογοήτευση, η αγανάκτηση είναι φυσιολογικές αντιδράσεις, δεν χρειάζεται να “ακυρωθούν”.
- Να είναι ένα ασφαλές μέρος. Όταν κάτι δεν πετυχαίνει, είναι σημαντικό για ένα παιδί να ξέρει ότι δεν θα το κρίνουν ή δεν θα του πουν “εγώ στο είπα”. Η υποστήριξη ακούγεται διαφορετικά, π.χ. “Λυπάμαι που συνέβη”, “Είμαι εδώ για σένα”, “Προσπάθησες σκληρά – είναι σημαντικό”.
- Επικεντρωθείτε στην προσπάθεια, όχι μόνο στο αποτέλεσμα. Αντί να προβλέπετε την αποτυχία, δώστε έμφαση στη δράση, π.χ. εξασκηθείτε, προσπαθήστε, μάθετε και επιμείνετε. Αυτό είναι που οικοδομεί μια υγιή στάση απέναντι στον κίνδυνο.
Διαφορετικοί τύποι απογοήτευσης – διαφορετικές προσεγγίσεις
Δεν είναι όλες οι καταστάσεις ίδιες.
- “Υλικές” αρνήσεις, π.χ. “δεν θα αγοράσουμε κουτάβι”. Εδώ είναι σημαντική η σαφήνεια, η συνέπεια και η ειλικρίνεια Εάν “όχι”, τότε χωρίς απώτερα κίνητρα ή χειραγώγηση,
- Προσωπικές αποτυχίες, π.χ. αρνήσεις, διαγωνισμοί και όνειρα. Αυτές είναι πιο δύσκολες καταστάσεις. Εδώ είναι σημαντικό να μην προβλέψουμε την ήττα, αλλά να διδάξουμε πώς να κάνουμε μια προσπάθεια, να αποδεχτούμε το αποτέλεσμα και να μην ταυτίζουμε την αποτυχία με την αξία μας.
Δεν θέλετε να “καταπιέσετε τα όνειρα” των παιδιών
Όταν οι ενήλικες προσπαθούν να περιορίσουν εκ των προτέρων τις φιλοδοξίες ενός παιδιού, διαταράσσουν τη φυσική διαδικασία που αποτελείται από την προσπάθεια, το αποτέλεσμα, τα συμπεράσματα και τις νέες προσδοκίες.
Αντίθετα, διαμορφώνονται άλλα πράγματα, δηλαδή η αμφιβολία, ο φόβος και η αποφυγή. Το πιο σημαντικό είναι ότι το παιδί εσωτερικεύει την επικίνδυνη στάση “μάλλον δεν μπορώ να το κάνω”.
Η γονεϊκότητα δεν έχει να κάνει με το να κάνει τη ζωή του παιδιού ανώδυνη, αλλά με το να το κάνει αρκετά δυνατό για να αντιμετωπίσει τον πόνο. Οι προσδοκίες μπορεί να μην εκπληρωθούν και τα όνειρα να μην πραγματοποιηθούν, αλλά έτσι διαμορφώνεται η ωριμότητα.
Και το πολυτιμότερο πράγμα που μπορούν να κάνουν οι γονείς είναι να μην μειώνουν τη χαρά εκ των προτέρων, αλλά να είναι εκεί για να τη ζήσουν μετά, γιατί ένα παιδί δεν χρειάζεται έναν “ρεαλιστή” να το προειδοποιεί για μια πτώση, αλλά κάποιον που θα το βοηθήσει να σηκωθεί.
Ο ιστότοπος δεν είναι ασφαλής! Όλα τα δεδομένα σας βρίσκονται σε κίνδυνο: κωδικοί πρόσβασης, ιστορικό προγράμματος περιήγησης, προσωπικές φωτογραφίες, τραπεζικές κάρτες και άλλα προσωπικά δεδομένα θα χρησιμοποιηθούν από επιτιθέμενους.
