Τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της οστεοπόρωσης μπορεί να μειώσουν τον κίνδυνο εμφάνισης της νόσου Αλτσχάιμερ και άλλων μορφών άνοιας κατά 16-24% Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξαν επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Χονγκ Κονγκ. Τα αποτελέσματα της μελέτης δημοσιεύονται στο περιοδικό Alzheimer’s & Dementia (A&D).
Τα εν λόγω φάρμακα είναι αζωτούχα διφωσφονικά, μια ομάδα φαρμάκων που επιβραδύνουν την οστική διάσπαση και χρησιμοποιούνται ευρέως για τη θεραπεία της οστεοπόρωσης. Σε αυτά περιλαμβάνονται, για παράδειγμα, το Alendronate και το Zoledronate.
Για τη μελέτη, οι ερευνητές ανέλυσαν τους ηλεκτρονικούς ιατρικούς φακέλους περισσότερων από 120.000 κατοίκων του Χονγκ Κονγκ ηλικίας άνω των 60 ετών με οστεοπόρωση ή κατάγματα που σχετίζονται με μειωμένη οστική πυκνότητα. Τα δεδομένα κάλυψαν την περίοδο από το 2005 έως το 2020.
Η ανάλυση έδειξε ότι οι ασθενείς που έπαιρναν διφωσφονικά που περιείχαν άζωτο είχαν χαμηλότερο κίνδυνο εμφάνισης άνοιας από τα άτομα που δεν έπαιρναν θεραπεία ή έπαιρναν άλλα φάρμακα για την οστεοπόρωση. Οι ερευνητές εκτίμησαν ότι η θεραπεία περίπου 48 ασθενών με τέτοια φάρμακα για πέντε χρόνια θα μπορούσε να αποτρέψει μία περίπτωση άνοιας.
Η σύνδεση φάνηκε να είναι ιδιαίτερα έντονη στις γυναίκες και στους ασθενείς που είχαν υποστεί κάταγμα του μηριαίου αυχένα. Οι ερευνητές σημειώνουν ότι η οστεοπόρωση και η άνοια εμφανίζονται συχνά στους ίδιους ασθενείς και μοιράζονται κοινούς παράγοντες κινδύνου, όπως η προχωρημένη ηλικία, η χαμηλή σωματική δραστηριότητα και το γυναικείο φύλο.
Οι βιολογικοί μηχανισμοί δράσης των διφωσφονικών δεν είναι ακόμη πλήρως κατανοητοί, αλλά ορισμένα στοιχεία υποδηλώνουν ότι μπορεί να επηρεάζουν διαδικασίες που σχετίζονται με τη φλεγμονή και τον κυτταρικό μεταβολισμό, οι οποίες παίζουν ρόλο στην ανάπτυξη νευροεκφυλιστικών ασθενειών.
Οι συγγραφείς της δημοσίευσης πιστεύουν ότι τα ευρήματα μπορεί να είναι ιδιαίτερα σημαντικά για την πρόληψη της άνοιας σε έναν πληθυσμό που γερνάει. Κατά τη γνώμη τους, ενώ αναπτύσσονται νέες θεραπείες για τις νευροεκφυλιστικές νόσους, τα υπάρχοντα και καλά μελετημένα φάρμακα μπορεί να παρέχουν πρόσθετη προστασία για τα άτομα υψηλού κινδύνου.
