Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξαν επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο Κόμπε, οι οποίοι ανέπτυξαν ένα μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης για την έγκαιρη διάγνωση της νόσου. Η εργασία δημοσιεύθηκε στο περιοδικό The Journal of Clinical Endocrinology and Metabolism (JCEM).
Η ακρομεγαλία προκαλείται από την υπερβολική παραγωγή αυξητικής ορμόνης. Η νόσος αναπτύσσεται συνήθως στη μέση ηλικία και έχει ως αποτέλεσμα τη σταδιακή διεύρυνση των χεριών, των ποδιών και των χαρακτηριστικών του προσώπου.
Εάν αφεθεί χωρίς θεραπεία, η νόσος μπορεί να προκαλέσει σοβαρές επιπλοκές και κατά μέσο όρο μειώνει το προσδόκιμο ζωής κατά περίπου δέκα χρόνια.
Οι ερευνητές αποφάσισαν να εξετάσουν αν τα σημάδια της νόσου θα μπορούσαν να ανιχνευθούν χρησιμοποιώντας φωτογραφίες των χεριών. Η προσέγγιση αυτή μπορεί να είναι πιο βολική και ασφαλής για την προστασία της ιδιωτικής ζωής από την ανάλυση εικόνων προσώπου.
Για την εργασία, οι ερευνητές συνέλεξαν δεδομένα από 725 συμμετέχοντες από 15 ιατρικά κέντρα στην Ιαπωνία. Περίπου οι μισοί από αυτούς είχαν διαγνωστεί με ακρομεγαλία. Συνολικά, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν περισσότερες από 11.000 φωτογραφίες χεριών για να εκπαιδεύσουν και να επικυρώσουν τον αλγόριθμο.
Οι εικόνες έδειχναν μόνο το πίσω μέρος του χεριού και μια σφιγμένη γροθιά, ενώ η παλάμη – με τις μοναδικές γραμμές της – ήταν σκόπιμα κρυμμένη για να διατηρηθεί η ανωνυμία.
Το μοντέλο μηχανικής μάθησης που αναπτύχθηκε έδειξε υψηλή ακρίβεια. Εάν ο αλγόριθμος υποδείκνυε την παρουσία της νόσου, η πιθανότητα ότι ένα άτομο πάσχει πράγματι από ακρομεγαλία ήταν 88%. Εάν το αποτέλεσμα ήταν αρνητικό, η πιθανότητα απουσίας της νόσου έφτανε το 93%. Παράλληλα, ο αλγόριθμος ήταν πιο ακριβής από τους ενδοκρινολόγους στους οποίους έδειξαν τις ίδιες φωτογραφίες.
Στο μέλλον, οι ερευνητές σχεδιάζουν να δοκιμάσουν την αποτελεσματικότητα του μοντέλου σε μεγαλύτερα και πιο διαφορετικά δείγματα. Θέλουν επίσης να διαπιστώσουν αν παρόμοιοι αλγόριθμοι μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την ανίχνευση άλλων ασθενειών που εκδηλώνονται με αλλαγές στα χέρια, όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα ή η αναιμία.
Ο συγγραφέας ξέχασε να αναφέρει ότι οι ερευνητές σκοπεύουν να δοκιμάσουν το μοντέλο σε πιο συγκεκριμένες καταστάσεις, όπως και την παρακολούθηση των αποτελεσμάτων.