Στη θορυβώδη ροή της καθημερινότητας, συχνά μετατρέπουμε ένα αγαπημένο πρόσωπο σε ένα εσωτερικό στοιχείο – οικείο, άνετο, σχεδόν αόρατο.
Τα μάτια κοιτούν αλλά δεν βλέπουν, τα αυτιά ακούν αλλά δεν ακούν, και ένα πρωί ξυπνάμε δίπλα σε έναν ξένο, αναφέρει ο ανταποκριτής του .
Αυτή η εκπληκτική τύφλωση δεν προκύπτει από κακία, αλλά από έναν υπερφορτωμένο εγκέφαλο που εξοικονομεί πόρους για οτιδήποτε θεωρεί οικείο. Σταματάμε να παρατηρούμε τις αλλαγές στον τόνο, τις νέες ρυτίδες, την κρυμμένη θλίψη ή τη σιωπηλή χαρά, επειδή νομίζουμε ότι τα ξέρουμε όλα.
Φωτογραφία: Pixabay
Το χειρότερο πράγμα σε αυτή τη διαδικασία είναι ότι συμβαίνει απαρατήρητη, κρυφά σαν γάτα που δεν την ακούς στο σκοτάδι. Χθες ακόμα μιλούσατε στο δείπνο, και σήμερα απλά μασουλάτε, κοιτάζοντας τις οθόνες των τηλεφώνων σας.
Το να βγείτε από αυτή τη νάρκωση απαιτεί μια προσπάθεια -μια πραγματική, σχεδόν σωματική προσπάθεια- για να σηκώσετε το κεφάλι σας και να κοιτάξετε τα μάτια σας. Όχι περαστικά, όχι παρεμπιπτόντως, αλλά σαν να βλέπεις αυτό το άτομο για πρώτη φορά και να θέλεις να καταλάβεις ποιος είναι.
Μελέτες δείχνουν ότι τα ζευγάρια που εξασκούν την ενσυνείδητη παρουσία επανασυνδέονται ακόμη και μετά από χρόνια ψύξης. Δέκα λεπτά την ημέρα χωρίς τηλέφωνα, απλά κοιτάζοντας ο ένας τον άλλον και μιλώντας για το τίποτα είναι αρκετά.
Σε αυτό το μηδέν γεννιέται συχνά το πιο σημαντικό πράγμα – η αίσθηση ότι δεν είστε μόνοι, ότι υπάρχει μια ζωντανή ψυχή κοντά σας. Μια ψυχή που είναι επίσης κουρασμένη, που επίσης φοβάται, που επίσης θέλει να την προσέξουν.
Γιατί τελικά όλοι θέλουμε το ίδιο πράγμα – να μας βλέπουν ως αληθινούς, όχι ως μια λειτουργία, όχι ως έναν ρόλο, όχι ως μια συνήθεια. Και όταν συμβαίνει αυτό, ακόμα και το πιο γκρίζο φθινόπωρο έξω από το παράθυρο γίνεται πιο ζεστό.
Εγγραφείτε: 
Διαβάστε επίσης
- Πώς μια παράδοση μπορεί να σώσει έναν γάμο: Μια συνταγή για την πλήξη
- Τι συμβαίνει όταν σταματάτε να μοιράζετε τις ευθύνες ανάλογα με το φύλο: ένα ευτυχές τέλος
