Η πλατφόρμα ανέλυσε περίπου δέκα χιλιάδες αιτήματα από ζευγάρια που αναζητούσαν θεραπεία ζεύγους και τα αποτελέσματα ήταν απροσδόκητα για πολλούς .
Το πιο δημοφιλές κίνητρο δεν ήταν η επιθυμία να σωθεί ένας γάμος που πεθαίνει ή να επιβιώσει η απιστία, αλλά το κοινότοπο “θέλω να καταλάβω και να ακούσω τον σύντροφό μου” – το 23% όλων των πελατών έρχονται με αυτό το πρόβλημα, σύμφωνα με τον ανταποκριτή του .
Οι άνθρωποι έχουν κουραστεί να μιλούν διαφορετικές γλώσσες και θέλουν ειλικρινά να μάθουν τη βασική επικοινωνία, χωρίς την οποία δεν είναι δυνατό κανένα κοινό μέλλον. Στη δεύτερη θέση με ποσοστό 16% βρίσκεται το αίτημα “πώς να οικοδομήσουμε σχέσεις” – αφηρημένο, αλλά πολύ αποκαλυπτικό .
Φωτογραφία: Pixabay
Αποδεικνύεται ότι πολλοί μπαίνουν σε ενώσεις χωρίς την παραμικρή ιδέα για το πώς λειτουργούν καν, και αναπαράγουν είτε γονικά σενάρια είτε χαοτική δοκιμή και λάθος. Στην τρίτη θέση της κατάταξης βρίσκονται τα συναισθήματα αποξένωσης και ψυχρότητας, με το 14% των ζευγαριών να παραδέχεται ότι έχει αναπτυχθεί ανάμεσά τους ένα τείχος που δεν μπορούν να γκρεμίσουν μόνοι τους.
Τα προβλήματα σεξουαλικής φύσης κλείνουν την πρώτη τετράδα με ποσοστό 10%, και αυτό παρά το γεγονός ότι στο μυαλό του κοινού ανθρώπου το “δεν είμαι καλός στο κρεβάτι” θεωρείται συχνά ο κύριος λόγος για μια επίσκεψη σε ειδικό. Είναι ενδιαφέρον ότι η μοιχεία βρίσκεται μόλις στη δέκατη θέση, με μόλις το πέντε τοις εκατό των ζευγαριών να είναι πρόθυμα να μιλήσουν γι’ αυτήν.
Ένας οικογενειακός ψυχολόγος το εξηγεί αυτό με τις ρωσικές ιδιαιτερότητες: το θέμα της απιστίας είναι ιδιαίτερα στιγματισμένο στη Ρωσία και οι άνθρωποι προτιμούν να διατυπώνουν το αίτημα διαφορετικά, ακόμη και αν ο πραγματικός λόγος έγκειται σε αυτό. Στους δέκα πιο συχνούς λόγους περιλαμβάνονται επίσης υποψίες για εθισμό ή συν-εξάρτηση, αμφιβολίες για την αγάπη του ίδιου του ατόμου προς τον σύντροφο, παράπονα για συναισθηματική ή σωματική κακοποίηση και αδυναμία υποστήριξης του άλλου σε μια δύσκολη περίοδο.
Είναι ιδιαίτερα σημαντικό ότι η πλειοψηφία των ατόμων που απευθύνθηκαν στον ψυχολόγο ήταν ηλικίας 26-35 ετών (45%), δηλαδή η γενιά που δεν αντιλαμβάνεται πλέον τον ψυχολόγο ως γιατρό για “τρελούς”, αλλά τον βλέπει ως αρωγό στην προσαρμογή του οικογενειακού μηχανισμού.
Άλλη μια περίεργη λεπτομέρεια: οι άνδρες είναι πιο πρόθυμοι να πάνε σε οικογενειακή θεραπεία (28%) από ό,τι σε ατομική θεραπεία (21%). Φαίνεται ότι οι εκπρόσωποι του ισχυρού φύλου συμφωνούν ευκολότερα να εργαστούν πάνω στις σχέσεις “ομαδικά” παρά να παραδεχτούν τις δικές τους ψυχολογικές δυσκολίες.
Αυτό το στατιστικό στοιχείο καταρρίπτει τον μύθο ότι οι άνδρες δεν θέλουν να “φτιάξουν” τις ενώσεις – απλώς επιλέγουν να το κάνουν με διαφορετική μορφή, όπου το πρόβλημα δεν εντοπίζεται μέσα τους, αλλά κατανέμεται μεταξύ των δύο τους.
Είναι σημαντικό για τους ανθρώπους να αισθάνονται ότι δεν είναι κατηγορούμενοι στο εδώλιο του κατηγορουμένου, αλλά ισότιμοι συμμετέχοντες σε μια διαδικασία όπου όλοι έχουν την ευκαιρία να ακουστούν και να γίνουν κατανοητοί. Αυτό είναι που, σύμφωνα με τις στατιστικές, αναζητούμε στο γραφείο του οικογενειακού θεραπευτή – όχι μια ετυμηγορία, αλλά έναν διάλογο.
Διαβάστε επίσης
- Γιατί η αυτο-αγάπη καθορίζει την αγάπη για τον άλλον: πώς σχετίζεται με την επιστήμη
- Πώς η κατανόηση των τεσσάρων συνιστωσών της αγάπης αλλάζει τις σχέσεις και γιατί χρειάζεται ψυχολογική παιδεία
